Mamma's dagboek

 

Mees in vogelvlucht
Maten van Mees
Mijn geboortekaartje
Mijn foto-album
Mamma's dagboek
Pappa's tips
Mijn leukste meels
Leuke links
Pappa en mamma's wepseit
Terug naar begin
 

Klik op een datum of onderwerp naar keuze:

Zondag 23 mei 1999

37,5 weken zwanger

Nog tweeënhalve week, dan ben ik officieel uitgeteld. Ben benieuwd of mijn voorgevoel dat de baby een week eerder komt, juist is. In dat geval hebben we over ruim een week een zoon. Inderdaad, we weten al dat het een jongen wordt en al weken spreken we over onze kleine Mees. Het is oppassen dat we ons niet verspreken waar anderen bij zijn. Het is wel leuk dat we al weten wat 'het' wordt. Je kunt je er dan toch wat beter op instellen. Zo maakt Paul zich nu al zorgen of hij later wil gaan brommer rijden. Een beetje voorbarig misschien.

Nestdrang

Weleens gehoord van nestdrang? Ik denk dat je het bij mij beter nestmanie of nestpsychose kunt noemen want de poets- en opruimdrang is in alle hevigheid toegeslagen. Sinds ik zwangerschapsverlof heb, ben ik elke dag bezig met opruimen en schoonmaken en nog is het einde voor mij niet in zicht. Ook Paul moet het ontgelden en is aan het werk gezet om het huis af te maken. In record-tempo is nu eindelijk de hal en overloop geschilderd. Dat is misschien ook wel goed, nu komt het huis tenminste eindelijk een keer af want we wonen hier al bijna vier jaar.

Wonder

Gelukkig voel ik me nog heel erg goed. Ook nu de buik toch wel aardige proporties heeft aangenomen. Ik vind het nog steeds ongelooflijk hoe zo'n buik kan groeien en dat die huid zo rekbaar is. Maar nog vreemder vind ik het dat er een baby in mijn buik zit. Ik ben heel benieuwd naar onze kleine scheet. Hoe zou hij er uit zien? Zou hij net zoals ik een bos zwart haar hebben bij de geboorte of is hij kaal met wat donshaartjes. In ieder geval weten we wel dat het een lange baby zal worden. Dat zei de verloskundige en dat bleek ook bij de echo. Ik blijf het een wonder vinden dat een kind kan ontstaan uit bijna niets. Nu nog afwachten hoe de bevalling gaat want het wordt nu toch wel erg spannend. En dan maar hopen op een gezond jochie want dat is het aller, allerbelangrijkste.

 

Zondag 30 mei 1999

38,5 weken zwanger

Nog anderhalve week tot de uitgetelde datum. Buiten rommelt het flink (onweer) maar in mijn buik is het nog rustig. Dus dit weekend wordt het niets meer. Nou ja, niet zo erg want de verwarmingsketel moet eerst gemaakt worden. De ketel doet een beetje raar en we kunnen alleen douchen als we eerst op het knopje 'Reset' drukken. Gelukkig is het buiten zo warm dat we geen verwarming nodig hebben. Maar het zou me toch wel rust geven als het gemaakt is. Het huis schiet al heel aardig op. De babykamer is nu zo goed als klaar. Ik vind hem heel erg mooi geworden.

Genieten

Gisteren zijn we op kraamvisite geweest bij vrienden van Paul. Zij hebben een dochter van een halve week oud: Resi heet ze. We zijn lekker met onze Triumph cabrio (Voor de kenners: een TR6) daar naar toe gereden want het was prachtig weer. Het werd een heerlijk ritje. Misschien voorlopig voor het laatst dat we samen op pad kunnen met de cabrio want het is een tweezitter. De baby kan dan dus niet mee. We hebben gisteren genoten van ons autoritje. Op de terugweg hebben we nog een terrasje gepakt voor een koel glas ijsthee met een stuk gebak en toen net op tijd voor het onweer weer thuis. Misschien dat ik er deze week nog alleen op uit kan trekken met de auto. Maar ik durf niet meer zo ver te rijden voor het geval de weeën beginnen.

Programma deze week

Deze week heb ik nog een aantal zaken op het programma staan. In ieder geval moeten de enveloppen van de geboortekaartjes geschreven worden. Daarnaast wil ik werken aan de website voor Mees. Morgen ga ik nog lunchen met vriendinnen en ga ik even naar de trouwplechtigheid van een collega kijken. Verder deze week nog yoga en controle van de verloskundige. Misschien dat er nog een aantal collega's op de koffie komen en ik wil nog even bij een vriendin langs die een paar weken geleden is bevallen. Tussendoor wil ik nog wat poetsen en de tuin mag weer gewied worden. Kortom, genoeg te doen en vervelen zal ik me niet.

 

Donderdag 24 juni

Mees is in de lucht

Zo, eindelijk even de tijd om mamma's dagboek bij te werken. Mees, ons scheetje, is alweer twee weken oud. Volgens oma is hij al veranderd. Wij zien het zelf niet. Na de roes van de eerste kraamweek is het 'normale' leven weer begonnen. Echt 'normaal' zal ons leven, volgens mij, nooit meer zijn, want Mees houdt ons de hele dag bezig. We zijn heel erg gelukkig met ons prachtige ventje, want hij is met zekerheid de knapste baby van de hele wereld. Maar het is wel even wennen, zo'n kleine. Je voelt meteen de verantwoordelijkheid zwaar op de schouders rusten en als de kraamverzorgster weg is neemt dat gevoel nog eens dubbel toe. Er zijn momenten dat we met ons drietjes tevreden op de bank kunnen zitten, en vervolgens loopt Paul een uur later met een krijsende Mees rondjes te lopen in de kamer om hem tot rust te brengen. Het hoort er blijkbaar allemaal bij.

De bevalling

Nog even iets over de bevalling. Het is een ervaring waarvan ik nu zeg: nooit meer! Tjonge jonge, wat is dat afzien voor een vrouw. Gelukkig is alles goed gegaan en is Mees gezond ter wereld gekomen. Het ging allemaal vrij snel, zeker voor een eerste kindje. De vliezen braken in de nacht van dinsdag op woensdag. Woensdagochtend kwamen langzaam de weeën op gang en om 14.30 uur had ik drie centimeter ontsluiting. Op dat moment waren de weeën nog prima op te vangen. De verloskundige voorspelde dat het laat in de avond weleens zou kunnen gebeuren en zei dat we weer moesten bellen als de weeën heftig werden of als ik persweeën voelde. Ik heb Paul nog naar de supermarkt gestuurd en ben daarna in bad gaan zitten om de weeën op te vangen. Het werd toen allemaal wat heftiger en ik kroop zo'n beetje tegen de badkamerradiator omhoog terwijl Paul zijn best deed om mij te helpen.

Tegen 17.30 uur ben ik uit bad gegaan en toen werden de weeën bijna onhoudbaar. Volgens mij heeft de hele buurt mij horen gillen. Vlak daarna kreeg ik persweeën. Paul en ik keken elkaar aan: dat kon toch niet, zo snel al. Paul belde toch maar de verloskundige en liet weten dat ik al wat persdrang had. Ze zou komen, en ik moest de persweeën maar wegpuffen. Dat probeerde ik zo goed en zo kwaad als ik kon met Paul als dwingende coach (lang leve de yoga!!!). Gelukkig dat Paul wist wat hij moest doen want ik kon het niet meer houden. De verloskundige kwam echter maar niet en Paul belde nog maar een keer. Ze was nog niet vertrokken. Deze keer zei Paul dat het nu toch wel paniek was en gelukkig was ze er binnen 10 minuten om 18.10 uur. Ik kon meteen gaan persen want ik had volledige ontsluiting. Om 18.58 uur is Mees geboren na zo'n 7 a 8 persweeën.

Ook het persgedeelte kan ik vrouwen niet aanraden ondanks dat in veel boekjes staat dat het laatste stuk het minst erg is. Ook dit vond ik erg pijnlijk. Omdat het allemaal zo snel ging was ik, ondanks een knip, behoorlijk uitgescheurd. Maar het gevoel van na de bevalling toen ik Mees op mijn buik kreeg is onbeschrijfelijk. Eerst wilde ik weten of alles goed was want hij keek een beetje blauw. Maar dat schijnt normaal te zijn. Ik was intens blij dat alles goed was en Mees keek me meteen met heldere blauwe kijkers aan. Hij was prachtig en ik was meteen verliefd op ons kereltje. Mees was een flinke baby van maar liefst 3825 gram en hij zag er verder helemaal puntgaaf uit. Wat een wonder. Ik snap nu nog niet dat hij uit mijn buik gekomen is.

Na de bevalling mocht Paul de navelstreng doorknippen en was hij echt 'los' van mij: Mees was in de lucht! Na precies 40 weken (want ik ben op de uitgetelde datum bevallen) was Mees er eindelijk en konden we onze zoon eens goed bekijken. Ik zag meteen dat hij mijn kin (de Van-Rieten-kin) had. Ik kon er niet genoeg van krijgen om hem te bekijken. Toen moest de placenta nog komen en moest ik gehecht worden. Dat laatste was nog een hele klus voor de verloskundige maar ik lag nog steeds tevreden met Mees in de armen en dat hechten kon me niet zoveel schelen.

Wat ben ik blij dat ik thuis heb mogen en kunnen bevallen want het was heerlijk om daarna gewoon thuis in de eigen omgeving te zijn. De kraamverzorgster Karin heeft me gewassen en we kregen beschuit met muisjes en na 22.00 uur waren we al alleen met ons drietjes. Mees heeft bij ons in bed geslapen en we hebben de halve nacht verliefd naar hem liggen kijken. Van slapen kwam weinig. Mijn adrenaline-gehalte was ook nog te hoog. Het duurt nog wel even voordat de hechtingen helemaal genezen zijn, maar op dit moment gaat het al een stuk beter. In het begin was het allemaal toch wel erg ongemakkelijk. Gelukkig hadden we een fantastische kraamverzorgster die ons prima geholpen en begeleid heeft. Zonder haar hadden we niet zo'n leuke onbezorgde kraamtijd gehad.

De kraamvisite

En na de bevalling kwam de stroom kraamvisite op gang. Ik vond het heel fijn om bezoek te krijgen want ik was heel erg trots op Mees en wilde hem graag aan iedereen laten zien. Het eerste kraambezoek waren de ouders van Paul. Mees is hun negende kleinkind. Ze moesten een beetje wennen aan de naam Mees geloof ik. Maar dat komt nog wel. Daarna kwamen mijn moeder en zus, zwager en nichtje Paula. Het was leuk om te zien hoe blij ze met Mees waren. De rest van de familie kwam in de dagen en het weekend daarna. Dat was een hele drukte maar wel gezellig. Nu moeten nog wat vrienden komen. Ook de stroom kaarten kwam meteen op gang en Mees heeft al heel veel leuke emails ontvangen. Deze emails kun je elders op deze website vinden. Paul filmt en fotografeert er flink op los, maar dat is natuurlijk wel leuk voor Mees voor later. Zo, ik ga er een punt achter zetten want Mees moet gevoed worden. Ik geef borstvoeding dus ik kan het niet aan Paul overlaten. Maar ik schrijf snel een keer verder. Doei.

Donderdag 5 augustus

De eerste prikken

Mees heeft maandagochtend zijn eerste inentingen gehad en hij is er behoorlijk ziek van geworden. Ten eerste is het superzielig als je ziet dat ze zo'n lange naald in die kleine beentjes steken. Mees begon meteen te krijsen en op zijn gezicht was diepgaand leed te lezen. Echter na een paar seconden was hij al weer stil. Het is zo'n stoere boy.

's Middags kreeg hij meteen al koorts die 's avonds opliep tot 39,2 graden celcius. We hebben toen maar een half zetpilletje paracetamol gegeven. Zijn beentje deed ook pijn en we bonden een natte zakdoek om de pijnlijke plek. Maar als ouder voel je je toch behoorlijk hulpeloos als je kind ziek is.

Ik zie nu al op tegen de volgende prikken. Die krijgt hij over vier weken al. Ik vind dat wel erg snel. Maar ja, het moet. Liever dit ongemak dan dat hij straks een van die enge ziekten krijgt.

Het moederschap

Mees is nu 8 weken oud en het moederschap begint nu eindelijk wat te wennen. Het wordt eigenlijk ook steeds leuker. Ik krijg meer routine met de verzorging van Mees en hij reageert ook steeds meer op zijn omgeving. Hij kan al lachen en kijkt bewuster om zich heen. Ik wandel veel met hem en ga ook regelmatig met hem op stap. Dan rijden we naar mijn moeder in Gennep of naar andere bestemmingen. Autorijden en wandelen gaat allemaal erg goed. Meestal valt hij dan na een tijdje in slaap.

Maar het is nog wel allemaal erg vermoeiend. Mees slaapt 's nachts nog niet door en vannacht kwam hij zelfs twee keer. Die gebroken nachten breken je wel op. Ik zal blij zijn als hij eindelijk een keer doorslaapt. Door de borstvoeding ben ik altijd de klos om hem te voeden terwijl zijn vader lekker doormeurt. Gelukkig is pappa wel bereid om hem 's nachts te verschonen en uit bedje te halen. Na de voeding blijft hij vaak bij ons in bed omdat ik dan gewoon in slaap gevallen ben.

Heel soms wil ik even het gevoel hebben van vroeger. Omdat het zo'n mooi weer was ging ik dan even met de sportwagen rijden. Paul bleef dan bij Mees. Tussen twee voedingen door kon ik dan snel even er op uit. Als ik dan in onze oldtimer cabrio reed en de wind voelde, had ik even het gevoel geen mamma te zijn. Dat deed me erg goed en daarna kon ik er weer even tegen. Wat dat betreft heb ik wel weer zin om te gaan werken. Dan ben je weer even iemand anders dan 'moeder'. Maar ik zou Mees niet meer willen missen. Hij is ons 'menneke' en is al niet meer weg te denken uit ons leven. Het lijkt me wel gezellig als Paul nog een weekje vakantie neemt en we gezellig dingen met ons drieen kunnen doen. Zo, ik hoor de Mees wakker worden en de plicht roept. Hij laat er nog even een scheet achteraan. Dat wordt weer een poepluier. Lekker toch?!

Vrijdag 3 september

De opvang

Zo daar ben ik weer. Nu even een epistel over de kinderopvang. Het is slecht gesteld met de kinderopvang in Eindhoven. De kinderdagverblijven in de buurt zitten bomvol en voor Mees was er dan ook geen plaats meer. Pas medio 2000 kunnen we plaats verwachten. Er zijn wel dagverblijven in andere wijken die plaats hebben maar die liggen erg ongunstig voor ons werk. Daarom zijn we uitgeweken naar gastouderopvang. Het bureau 'Humanitas' bemiddelt daarin en via hen hebben we nu een adres gevonden. Ook dat is niet hier in de buurt maar wel gunstig gelegen naar het werk. Het vinden van een gastoudergezin is ook nog een hele klus. Het bureau biedt een gezin aan en dan kun je daar een kennismakingsgesprek mee hebben. Je moet daarna zeggen of je daarmee verder wilt. Wat ik wel raar vind is dat je niet gewoon kunt kiezen uit een aantal gezinnen. Als je een nieuwe auto gaat kopen mag je ook een proefrit maken met meerdere merken en modellen. Het wegbrengen van je kind is nog veel belangrijker en dan kun je eigenlijk niet tussen gastouders vergelijken. Het eerste gastoudergezin hebben we ook niet genomen omdat ik daar niet een gerust gevoel bij had gekregen.Het tweede gastgezin was gelukkig wel OK, want ik dacht dat we misschien overbezorgd waren. Ik ben dus erg benieuwd hoe dat straks zal gaan. Mees zal daar toch minder aandacht krijgen dan thuis want er zijn meer kinderen. Maar misschien is dat juist wel goed voor hem anders wordt het zo'n verwend baasje.

Mees drie maanden

Mees is nu bijna drie maanden oud en het gaat erg goed met hem. Hij zit bovenin de groeicurve, zowel met lengte als gewicht dus het is een flinke vent. Helaas slaapt hij 's nachts nog steeds niet door. Hij heeft het een paar nachten gedaan en toen hield hij er weer mee op. Dat is dus erg vermoeiend en ik hoop dat hij dat snel gaat doen want als ik over twee weken weer ga werken heb ik mijn nachtrust hard nodig.

Mees is een vrolijk ventje en lacht voluit als hij zijn buikje vol heeft. Hij wordt ook al een beetje eenkennig want ik kan hem sneller sussen dan Paul. Ik denk dat moeders ook meer geduld hebben en dat ze dat ook snel aanvoelen. Mees wil de hele tijd om zich heen kijken en het liefst rondgedragen worden. Met zijn ruim 6,5 kilo is dat een hele klus en mijn biceps worden goed getraind. Verder kan hij ook goed spelen in de box of op het speelkleed en begint al speelgoed te pakken en stopt dat vervolgens in zijn mond.

Een paar dagen geleden was ik op kraamvisite bij een vriendin en toen had ik het pasgeboren baby'tje vast. Het was zo klein en licht. Het is moeilijk voor te stellen dat Mees ook zo klein was 12 weken geleden. Het gaat allemaal zo snel. Voor we het weten kan Mees al kruipen of lopen of babbelt hij straks al met ons mee. Hij babbelt nu al heel veel en af en toe gilt hij van plezier.

Vanmorgen heeft Mees weer prikken gehad en ik verwacht dat we dit weekend weer met een ziek kind thuis zitten. Misschien valt het mee deze keer. Volgende week ga ik weer eens met een vriendin uit eten. Ik ben nu aan het afbouwen met de borstvoeding dus dat kan weer. Paul is de hele week op stap geweest dus nu ben ik aan de beurt. Zodra Mees mij ook wat nachtrust gunt ga ik weer eens een keer flink swingen in de stad en lekker doorzakken. Daar is deze mamma wel aan toe.

Zaterdag 9 oktober 1999

Aan het werk

Ik ben al weer 3 weken aan het werk en het bevalt prima. Het kostte even wat moeite om Mees naar zijn opvangadres te brengen en ik heb een paar dagen slecht geslapen maar het gevoel van ontaarde moeder zijn is gelukkig nu wel weggetrokken. Mees doet het goed bij de oppas en Diana (de gastouder) vindt het ook erg leuk. Ik vind het heerlijk om weer eens wat anders te kunnen doen dan 'moeder zijn'. Mijn collega's hadden mijn kamer versierd om me 'welkom terug' te heten en binnen een dag was alles weer vertrouwd en was het alsof ik nooit was weggeweest. Het is 's morgens nog wel even chaotisch om op tijd weg te zijn. Paul brengt Mees meestal weg en het is dus belangrijk dat hij tijdig de deur uit is. Ons streven is tegelijk te kunnen vertrekken maar dat is tot nu toe nog maar 1x gelukt. Helaas slaapt Mees nog steeds niet door dus dat maakt het leven af en toe wel zwaar. Het zou een stuk schelen als we af en toe een volledige nachtrust zouden krijgen. Maar voorlopig lijkt dat nog niet aan de orde. Ik ben jaloers op anderen bij wie de baby na een paar weken al braaf doorslaapt. Maar aan de andere kant hebben we geen reden om te klagen want we hebben een gezond kereltje en dat doorslapen komt nog wel een keertje.

Mees vier maanden

Ons menneke is vandaag al weer vier maanden geworden. Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Hij is zo lang en zwaar dat ik gisteren door mijn rug ben gegaan. Ik heb Paul op het werk moeten bellen of hij naar huis kwam want ik kon Mees niet meer tillen. Hij heeft gisteren ook weer prikken gehad en hij is er deze keer erg ziek van. Ik kon hem nu dus niet goed troosten omdat ik hem niet kan dragen. Tja, nu kan de vader-zoon band weer even aangesterkt worden, want Paul mag hem nu vertroetelen. Het moederen wordt eigenlijk steeds leuker want Mees geeft steeds meer reactie terug. Hij lacht steeds meer, giechelt soms als een puber, en is ook veel meer relaxter als in het begin. Wij vinden hem natuurlijk prachtig en zijn gezicht wordt sprekender en we zien ook steeds meer kenmerken van onszelf of familieleden in hem terug.

We gaan zaterdags meestal even samen naar de stad en Mees vindt het heerlijk om al die mensen te bekijken. We krijgen steeds meer routine in het ter plekke bereiden van flesjes e.d. dus ook dat is geen beperking meer. Ons favoriete plekje deze zomer was het dakterras van de Bijenkorf. Je kon daar heerlijk rustig vertoeven en ze hebben er heerlijke milkshake, gebak en puntzakken met friet. Maar we hebben ook regelmatig met Mees op een terras op de markt gezeten achter een lekker palmpje. Mees bekeek dan alle mensen die voorbij liepen; wat dat betreft is hij dus niet anders dan volwassenen. We zijn zelfs een paar keer uit wezen eten met Mees erbij. Als je buiten kunt eten is dat ideaal want buiten vond Mees het allemaal wel prima. We gingen dan vroeg zodat we niet zolang op ons eten hoefden te wachten. Als Mees dan lekker eigenwijs op schoot zat te kijken kreeg hij veel aandacht van andere gasten. We kunnen het terras van Plaza Futura en de tuin van de Karseboom erg aanraden. Lekker ontspannen sfeer en heerlijk eten. Nu Mees wat groter is, wordt dat uit eten minder gemakkelijk want hij past niet meer in de wieg van de kinderwagen. Hij kan dus niet meer even een dutje doen. Maar hier vinden we ook wel weer een oplossing voor. Wat dat betreft wordt je wel steeds gemakkelijker. Mees kan nu natuurlijk ook veel meer hebben als toen hij zo'n klein scheetje was. Zodra hij doorslaapt durven we hem ook wel bij iemand te brengen en kunnen we weer een keer met ons tweeen een avond uit. Dat lijkt me ook wel erg gezellig. Binnenkort wil ik wel met Paul een dagje naar de sauna. Als we dan gewoon een dag vrij nemen dan kan Mees naar de opvang.

Het is opvallend hoe snel je eigenlijk weer het gewone leven oppakt. Eigenlijk doen we weer dezelfde dingen als voorheen, zij het iets minder vaak samen en we hebben er wat extra taken bij gekregen. Maar het leven is er wel een stuk leuker en 'rijker' op geworden. Ik zou Mees nooit meer willen missen en hij hoort er gewoon helemaal bij. We zijn ons er heel goed van bewust dat we erg geluk hebben gehad dat we een gezonde en mooie zoon hebben gekregen. Daarom moeten mensen eens wat minder klagen en wat meer blij zijn met hetgeen ze hebben. Als het lukt om een gezond kind ter wereld te brengen zijn andere zaken toch opeens heel wat minder belangrijk geworden. Ik heb me voorgenomen om samen met Paul en Mees (nog meer) te gaan genieten van het leven. Nu nog Paul zover krijgen dat hij ietsiepietsie minder werkt in zijn vrije tijd. Ik stop er weer mee. Deze moeders wordt wat moe want ze is gisteravond op stap geweest en dat begint nu toch zijn tol te eisen. De groeten.

Wil je me nog een keertje horen, klik hier

Wil je mij meelen, klik hier (mees@keltjens.com)